Yalnızlık kaderim benim,
Adım gibi yazılmış alnıma.
Kim dokunsa eksiliyor,
Kim sevse yarım bırakıyor.
Kalabalıklar içinden geçtim
Tek bir omuz bulamadan.
Geceyle konuşmayı öğrendim,
İnsanlar erken gidince.
Ne bir sitemim kaldı hayata,
Ne de büyük bir beklentim.
Yalnızlık kaderim benim,
Kabulüm sessiz, direncim içimde.
Kayıt Tarihi : 16.1.2026 11:53:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!