Yalnızlık Kader Midir? Şiiri - Emrecan Aras

Bu karanlık, bu sessizlik, bu yoksunluk benim,
Bir boşluk ki göğsümde uçurumlardan derin.
Sen gittin, zaman durdu; akmaz oldu nehirler,
Bir avuç küldür şimdi hatıralar, yazdığım şiirler.

Gözlerin vardı ya hani, karanlıkları delen,
Artık yok; ışığı, yaşamı sönmüş bir gezegen.
Her kelime bir hançer, her bakış bir mezar,
Adını fısıldasam yankısı canımı yakar.

Beni benden alıp götüren o ince hatıran,
Şimdi düşman, şimdi pişman; zehir olmuş zaman.
Yalnızlığım sessiz bir çığlık oldu sokaklarda.
Bir ağıt, yankılanır hep boş duvarlarda.

Yalnızlık kader midir yoksa kendi seçimim mi?
Ama bil ki sevmem ben hiç sessizliği,
Sana varan yolları yakan geçmişimiz mi?
Yoksa başkasına yâr olmak için gidişin mi?

Ey gölgesiz sevgili, varlığın bir serap,
Yokluğunsa bir harap, gönlüm oldu bitap.
Bu sana son şiirim, son elvedam,
Kalmadı artık seninle bir hatıram.