Yalnızlık bir ayna Şiiri - Murat Ülkü

Yalnızlık bir ayna, bakmaya korktuğum,
Yüzümdeki çizgilerde saklı her bir düğüm.
Diyorlar ki; "Kendinle kal, budur özgürlüğün,"
Oysa bilmiyorlar, içimde bir orman yanıyor bugün.

Gönlümde bir çalı dikeni, her nefeste batar,
Zaman geçer sanırsın, sızı kök salıp yatar.
Düşündükçe kanatır, geceyi hüzne katar,
Sessizliğin sesi, çığlıklardan daha çok atar.

"Acımıyor artık" dersin, bir hissizlik çöker,
Ama o gizli yara, durmadan kanını döker.
Bir dede fısıltısı gibi, umudu yere eker,
İnsan kendi içindeki dikenleri nasıl söküp çeker?

Suskunluk bir liman mı, yoksa dipsiz bir kuyu?
Ruhumun derininde uyandırdım o uykuyu.
Dikenler çiçek açmaz, bilirsin bu huylu huyu,
Kanattıkça içimi, tadıyorum bu acı suyu.

Gözyaşı mıydı akan, yoksa veda mı meçhule?
İnsan kendi içinde döner mi hiç bir küle?
Dede haklıydı elbet; kanamak bir merhale,
Diken kalbe batınca, muhtaç kalırsın bir güle.

Bir liman ararsın da, her kıyı bir kayalık,
Kendi sesinden kaçmak, sadece bir anlık.
Güneş doğar sanırsın, içindeki karanlık,
Öyle bir yara ki bu, ne mazi ne de anlık.

Söyle be dede, bu kan sızar mı parmak uçlarımdan?
Yoksa bir ömür boyu, sadece düşer mi uçurumlardan?
Kaderin dikeni bu, sökülmez köklerinden, dallarından,
İnsan geçemezmiş meğer, kendi kurduğu yollarından.

Artık sormuyorum neden, bu yara neden taze?
Ruhum bir derviş gibi, acıya oldu muhafaza.
Diken sinede kalsın, gerek yok başka söze,
Kendi içimde bittim, döndüm en son en öze.

Avuçlarımda sızı, dilimde yarım bir dua,
Kendiyle kalan insan, benzermiş ıssız bir dağa.
Gidiyorum be dede, bu kanlı, bu zorlu yola,
Ruhumdaki bu diken, bir gün döner mi dala?