Yalnızlık Şiiri - Tatlı Karanfil

Boğazıma vurulan hançer gibiydi gidişin
Yorgun bir hasretle dönersen ansızın
Ölü bir deniz gibi sana hasret gözlerim
Tuzaklar kurdum zavallı gönlüme
Yenik düştüm seni çok seven kalbime
Güneş batarken akşamın karanlığında
Yine özlem başladı ufka baktağımda
Özlemişken seni safağın sessizliğinde
Hiç umut yok ki gelecek şafağımda
Yalnızlık başlıyor her günün sabahında
Ayrılık bile ağlardı ağrılığı tatsaydı
Yaptığından utanırdı kaderin kalbi olsaydı
Pusulam ayrılığı, saatler yalnızlığı
Takvimler sensizliği gösteriyor