Ev dediler, sığınak sandım,
meğer içimde fırtınaymış rüzgârım.
Sesim duvarlara çarpıp döndü,
kendime bile yabancı kaldım.
“Abartıyorsun” dediler, sustum,
kelimelerimi içime gömdüm.
“Geçer” dediler, bekledim,
ama içimdeki geceyi söndüremedim.
Kalabalıkta eksik bir parçaydım,
yerim vardı ama anlamım yoktu.
Varlığım sessiz bir gölgeydi,
yokluğum kimseye dokunmazdı.
Gülmeyi öğrendim acıdan,
kırıkları sakladım bakışlarımda.
Çünkü bazı yaralar kanamaz,
derinleşir insanın karanlığında.
Ben çok şey istemedim aslında,
bir çift göz, yargısız baksın bana.
“Seni görüyorum” desin biri,
kaybolmayayım kendi adımda.
Kayıt Tarihi : 15.2.2026 01:04:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Ev dediğiniz yer bazen sadece dört duvar oluyor. İçinde sevgi yoksa, insan en çok orada üşüyor. Ben en çok kendi evimde üşüdüm. Söylediklerim duyulmadı, sustuklarım anlaşılmadı. Her gün biraz daha içime çekildim. Üzerimde görünmeyen bir ağırlık vardı. Ailemden gelen beklentiler, okulun bitmeyen baskısı, öğretmenlerin keskin sözleri… Hepsi omuzlarımda birikti. Sanki nefes almak bile çaba gerektiriyordu. Kimse “Nasılsın?” diye gerçekten sormadı. Sorsalar da cevabımı duymaya hazır değillerdi. İçimde büyüyen sessizlik, zamanla bir boşluğa dönüştü. Konuşacak kelime bulamadığım geceler oldu. Anlatmaya çalıştıkça yanlış anlaşıldım, sustukça daha da görünmez oldum. İnsan görünmez olunca, varlığı da silikleşiyor sanki. Ben sadece anlaşılmak istedim. Birinin gözlerime bakıp, gerçekten gördüğünü hissettirmesini istedim. Çok büyük şeyler değildi hayalim; biraz şefkat, biraz anlayış, biraz da “yanındayım” demek. Belki de en ağır yük, insanın kendi içinde yalnız kalmasıdır.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!