Yalnızlık Şiiri - Teyfik Abanoz

Sabahın bir vakti gün ayrımından,
Uzaklarda güneş bitkin doğuyor.
Yeni uyanmış ruhlar uykusundan,
Sükûnet toplanmış yola çıkıyor.

Yalnızlık kaderdi, tercihim değil.
Özlemek kederdi, ayrılık değil.
Bu soru bu sınav, bilinmez cevap.
Bana miras anılar can yakıyor.

Belki de bu günün ardı karanlık,
Verdiğin sözlerin hepsi davalık.
Bu şehir insan yutan bir bataklık,
İçimde boğulan çocuk ağlıyor.

Yalnızlık kaderdi, tercihim değil.
Özlemek kederdi, ayrılık değil.
Bu soru bu sınav, bilinmez cevap.
Bana miras anılar can yakıyor.

İçimde boğulan çocuk ağlıyor.