Yalnızlık Şiiri - Ayşe Yarış

Belki de zaman,
başlayamadığın yere savuruyordur seni.
Kaçırdığın vapurun iskelesinde
yalnız kalışın ondandır
giden değil, bekleyen eksilir bazen.

Yağmur dokunmamıştır içine kadar,
gecen ışıyamamıştır şiirlerle,
Güneş doğmaz her karanlıktan sonra,
ama insan doğar yeniden.

O zifiri gecede,
tek tek yıldızlarını kendin iliştirirsin göğüne.
Her baktığında anlarsın
senin ışığın, senin sabrındır hepsi.

Ve bir gün,
bulutları yarıp gelen güneşi beklerken
bulutları seversin sessizce.
Çünkü bazen huzur;
gelmeyenlerin sessizliğinde filizlenir