Yalnızlık Şiiri - Önder Elçi

Sustum.

Çünkü anlatırsam
anlarlar sandım.
Ama sustukça
kendimi daha az duymaya başladım.

Bazı kelimeler
dudaklardan değil,
için en karanlık köşesinden çıkar.
Biri sorsa
“neyin var?” diye…
gözüm dolar,
ama cevap vermem.
Çünkü kelimeler,
bazı acılara hafif kalır.

Yalnızlık,
tek başına olmak değilmiş.
Bir odada,
yüzlerce anıyla baş başa kalmakmış.
Ve hiçbirini
konuşacak kimsenin olmaması…

Ben…
bir defterin arasına sakladım bazı gülüşleri.
O gülüşlerin bazıları bendendi,
bazıları ise
bir daha dönmeyecek birinin.

Ve kimse bilmedi,
ben bazı günler
kendimi bulmak için
kaybolmayı seçtim.
Çünkü bazen
en çok sessizlik konuşur insanın içinden.

Hiçbir şeyin ortasında
her şeyin kenarında yaşamak
öyle yorar ki insanı…
ne mutlusun,
ne mahzun.
Ama en tehlikelisi şu:
hiçbir şey hissetmiyorsun.
Ve bu hissizlik bile
bir çığlık gibi büyüyor içinde.

Birinin adını unuttum belki…
ama sesini değil.
Kokusu hâlâ odamda,
bakışı hâlâ yastığımda.
Ve ben hâlâ
o hiç söylenmemiş cümleyi bekliyorum:

“Gitmedim.”

Ama gitti.
Ve gitmekle kalmadı,
beni de götürdü yanından.
O günden beri,
kendi içimde başıboş geziyorum.

Ben artık sevmek istemiyorum.
Çünkü sevmek,
birine varmak değil.
Bazen en çok
kendinden vazgeçmek oluyormuş.
Ve ben kendimi
çok kez bıraktım
başkasının ellerinde.
O eller tutmadığında
en çok kendimden düştüm.

Şimdi burada,
kendime bir masa kurdum.
Karşıma kimseyi oturtmadım.
Çünkü bazı sohbetler
yalnızken daha anlamlı.

Kalbimde hâlâ
konuşmamış kelimeler var.
Onları şiire değil,
suskunluğa yazıyorum.
Çünkü bazen
söylememek de bir hatıradır.

Bu gece de
kendime bir mektup yazdım.
Zarfı yok,
adresi yok.
Ama içinde ben varım.
Kendine uzun süredir “iyi misin?” dememiş bir ben.

Ve belki,
bu şiir de unutulur bir gün.
Ama onu yazarken titreyen bir kalp vardı.
Ve bu kalp,
gizli gizli hâlâ
sevilmek istiyor.

Ama olsun.

Çünkü bazıları…
sadece yazdıklarında hayattadır.
Ve ben bu şiirde,
ilk kez gerçekten nefes alıyorum.