Yalnızlık Şiiri - Suat Hayta

Bir sokak lambası gibi titrek içimde ışık,
Geceye sığınmış suskun bir yalnızlık.
Konuşmaz, gülmez, geçip gider,
Kendi gölgesinden bile ürker.

Bir boş sandalye kadar gerçek,
Bir eski şarkı kadar eksik.
Kimse duymadan ağlayan rüzgar,
Bir yerlerde kalmış bir eski bahar.

Kalabalıkların ortasında bir adım gerideyim,
Kendi içimde kaybolmuş gibiyim.
Ne gelen var, ne de giden,
Zaman bile uğramıyor bazen.

Yalnızlık, sessiz bir dost belki,
Ama anlatmaz hiçbir gerçeği.
Sadece bekler,
Sadece… kalır.