Yalnızlık Şiiri - Ömer Can Kaplan

Bu dağların mutazzarrır gençliği benim
Kanadım kırık, içim ağlamaklı bir gelin
Çırılçıplak, iğrenç öfkesi bu cühelanın
Çetin cevizdir işkencesi hele bir gelin

Direndiğim toprakların serkeşi bendim
Neşeliydim abilerimin gölgesinde, şendim
Olacaklardan habersiz çocukluğumun bilmezinde
Ben ağlamayı şeker istemek, naz etmek bilirdim
Meğer sehpa çekmekmiş büyümeye ağlamak...

Çok yamalı bir yorgunluk
gezindikçe bakır dikişleri patlayan
direndikçe kızgın demirler saplayan
bir cellatın elinde oyuncak oldum.
beca nabeca ağlıyorum düştükçe,
kalmadı ki bende de mecal

Bakıyorum kendime, buluyorum kendimi
zoraki bir evliliğin çeyizinde
Kapalı bir sandığım, açılır san'dığım
Bekledim,bekledim,ağladım...
Anladım,
Yalnızım...
Beni de bitirdi bu dağlar...