Yalnızlık Şiiri - Safa Demirtutan

Etrafı, ahşaptan oyma sandalyelerle çevrili upuzun bir masa
Kimse yok, sadece bir mum yanıyor tam ortada, gümüş bir şamdanda
Yemekler soğuyor, yemeyi bırak oturan yok koca sofrada, tek lokma fazla geliyor boğazıma
Kimse yok masada, kadeh ve kaşık sesleri yok odada, yalnız bir kuş ötüyor yelin girdiği camda

Dönüm dönüm bir bahçe, her çiçeğin olduğu dünyevi bir cennet adeta
Bir çeşme var içinde, akan suyun sesi yankılanır, değdiği çiçek canlanır ferahlığında
Bir çardak var sanki konaktan bozma, benziyor garibin hayalindeki elmas saraya
Ne hikmettir oturan yok, yalnızlık bu, bakmaz nerede, neyle yaşadığına.
“Tek merakı kiminle ne yaptığına.”