Kalmamış kimselerin yüzünün karasında,
İnsanlar yapayalnız dört duvar arasında,
Hepimizin acısı var gönül yarasında,
Boş boş bakarak hep çökmüş evin tavanına.
Geceler götürür alıp beni uzaklara,
Ama insanların o kurduğu tuzaklara,
Başım köpük köpük bulut, içim dışım deniz,
ben bir ceviz ağacıyım Gülhane Parkı'nda,
budak budak, şerham şerham ihtiyar bir ceviz.
Ne sen bunun farkındasın, ne polis farkında.
Ben bir ceviz ağacıyım Gülhane Parkı'nda.
Devamını Oku
ben bir ceviz ağacıyım Gülhane Parkı'nda,
budak budak, şerham şerham ihtiyar bir ceviz.
Ne sen bunun farkındasın, ne polis farkında.
Ben bir ceviz ağacıyım Gülhane Parkı'nda.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta