Yalnızlık Şiiri - Nergis Karadağ

Bir sokak lambası yanar sönük,
Geceye karışır içimdeki dökük.
Bir adım atarım, yankım suskun,
Her köşe başında kalır bir hüzünlük.

Rüzgâr eser, alır sesimi,
Savurur göğe, kaybolur nesimi.
Yıldızlar bile bakmaz gözüme,
Kapanır içimde her bir resimim.

Bir fincan kahve, dumanı eksik,
Bir mektup açılmamış, sevgisi kesik.
Bir şarkı çalar, kimse dinlemez,
Sözleri kalbimde kalır delik delik.

Yalnızlık bazen dost, bazen diken,
Sarılır içime sanki yürekten.
Kaçmak isterim kendimden bile,
Ama nereye gitsem, o hep benimle…