Yalnızlık Şiiri - Zühre Türkeli

Yanlızlık
Uzun yollar aştı. Her adımda ayaklarının altında ezilen kuru yaprakların sesi, tek yoldaşıydı. Şehirden uzaklaştıkça geride bıraktığı telaş, yavaş yavaş içindeki boşluğa karışıyordu. Bir zamanlar burası, her şeyi paylaştığı o kişiyle bir sığınaktı. O zamanlar, gökyüzü daha mavi, rüzgar daha ılık eserdi.

Şimdi durduğu tepe, sadece geçmişin bir gözcüsüydü. Avucunda tuttuğu taş, denizin hemen kenarından alınmış, pürüzsüz ve soğuktu. O taş, verdikleri o sözü, sonsuzluğu fısıldıyordu. Bazen bazı anılar, bir nesneye dokunarak geri gelir. O da biliyordu ki, ne kadar uzağa giderse gitsin, o pürüzsüz taşın soğukluğu hep onunla kalacaktı.. .. 02.03.2025