Yalnızlık Şiiri - Davut Affan Yılmaz

Çıkageldi yalnızlık, ışıklar arasından,
Ne ürkütücü gelir ki, hasret yarasından?
Bir aydınlık görsem keşke, zifrin karasından,
Çıkıp geldi yalnızlık, ışıklar arasından.

Bir dost misali görünür gözüme, yalnızlık,
Bazen akranın olur, eder sana sırdaşlık,
İçimde ufak bir yara, bir hüzün, yanmışlık,
Ateş misali görünür gözüme, yalnızlık.

Delice dalgalar, sarıyor dört bir yanımı,
Öfkesi, sanki buza çeviriyor kanımı,
Buz kesiyor vücudum, yakıyorken canımı,
Delirmiş dalgalar, sarıyor dört bir yanımı.

Günler gece olacak, geceler ise hüsran,
Böyle geldi ama böyle dönmez gibi devran,
Gece olmazsa hüsran, geceye herkes hayran,
Ama günler gece oluyor, geceler hüsran.

Ufku sarmış, geceye yelken açmış, saklanmış,
Adına ‘acı’ denmiş, kötü sözden aklanmış,
Ademoğlu anlamamış, onu duygu sanmış,
Ufku sarıp, geceye yelken açıp, saklanmış…

Davut Yılmaz ( Affan)