Yalnızlık Şiiri - Yunus Emrah Daş

Bu gün konuşasım var çok!

Alışıla gelmiş bir yaşantıdan çıkmak nedir bilirmisin...
Sudan çıkmaya benzer...
Nefes alamazsın,yabancıdır her beden...ve sahtelik ile doludur gülüşler!
Sen,yaşamaya çalışırken ölürsün...Güven duygun,en ince yerinden
kırılmış,
dağılmış
parçalanmıştır artık ve sen,
içine çektikçe her yakınlığı
acırsın,
kanarsın,
kanatırsın ruhunu...nefes aldıkça ölürsün dünde!
Alışkanlıkların dışındasındır...
başka
bi hayatta
başka
Yüz'lerle karşılaşırsın
ve başka Bin'lere anlatmaya çalışırsın gülümseyişini.
İnatla...susarsın,
çoğukez anlatamadığını düşünür uyuyamazsın...
ki bu zamansız uykuların başlangıcıdır...
Anlatamazsın yabancılaştığını bu hayattan,
nefesinin geride kaldığını,
inancının geçmişte felçli bir hasta gibi yakana yapıştığını
ve ruhunu daralttığını haykıramazsın,susarsın!
Yüzün asık değildir...
Aksine,
hep pozitif
hep güller açar bir yerinde...
Lakin bilmezler en derinde bilmem kaç magmanın kaynadığını
ve patlamaya hazır bir volkan oluşunu...duymazlar bile!
Dedim ya kendinle konuşmaların,
iç sesisinin kalabalıklığı
ve boşvermelerin yardımcı olur az da olsa nefes almana...Sudan çıkmak gibidir bu...Başka dünyaların tenine yenik düşmeyi kabullenemezsin,sindiremezssin saflığında kaybolduğun sevgileri ve aşk nedir iyi anlarsın,
hergün içine akıttığın gözyaşlarının ağrılı sancısında vurgun yediğini de anlarsın...
Şarkılara sığınırsın!
Sırf iyi geldiği için,
Çevrendekilere sığınırsın!
Sırf birşeyler anlatıyorlar kafam dağılsın için
ve geceye sığınırsın sırf aklına geldiği için....
Hiçbirinin anlamı yok aslında alışmışsın yabancı olduğun bu hayattan çekmeye kendini
ve sırf iyi geldiği için yalnızlaşırsın!

Yalnızlık dedim de...

Kendini korumanın en Yakın sporudur bu ve kabul görmüştür milyonlarca uykusuz tarafından! Yalnızlık kendini koruma sanatıdır.... (Yed)