Yalnız kalmaktan beteri, yalnız bırakılmak
Hayatın baharı bir anda darmaduman
Bir kere sarsıldı mı güven
Herkese düşman ihanete uğrayan.
Yalnızın güttüğü kin, içindeki alev
Yavaş yavaş eritir insanı
Önce güçten kuvvetten düşürür
Sonra kendine yabancılaştırır.
Eski hallerden eser yok artık
Her ilişkide bir kuşku sezisi
Korkudan bağlanamaz kimselere
Bir darbeye daha dermanı kalmadığından.
Sonunda iyleşme bedeline harcanan yıllar
Kimsenin istemeyeceği ağır bir öğreti
Tam geçti sanarken ortaya çıkan travmalar
Unutmayı öğrenmek herkesin dileği.
Kayıt Tarihi : 4.2.2026 05:16:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!