Yalnızlığın Kadınıyım

Ben hep geç kalandım
Sevilmek için, sarılmak için
Kapılar yüzüme kapanırken
Adımı bile unuttular —
Sonbaharda savrulan bir sessizlik gibi yok oldum.

Bir ben var içimde, kırık aynalarla dolu,
Kimse bakmaz, kimse bilmez.
Gece konuşmaz, gündüz duyamaz oldu beni —
Anlatsam… kim dinler?

Ben yalnızlığın kadınıyım,
Kalbim — derin ve sessiz bir kuytu.
Her sevgide bir kayboluş,
Her gülüşte gizli bir veda saklı.

Bir ömür harcadım yalan sevdalara,
Her dokunuşumda biraz daha eksildim.
Bir gün aynaya baktım da,
Gözlerim bile bana yabancıydı.

Ne çocuk kaldı içimde,
Ne tam kadın olabildim.
Sadece yürüdüm hayatın içinden,
Adım, esen bir rüzgârın unuttuğu izdi.

Ben yalnızlığın kadınıyım,
Kalbim — derin ve sessiz bir kuytu.
Her sevgide bir kayboluş,
Her gülüşte gizli bir veda saklı.

Artık adımı anan yok,
Hatıram bile solgun bir yaprak gibi.
“Geriye ne kaldı?” dersen...
Sadece acı.
Ve onun içinden doğan —
ben.