Yalnızlığın anatomisi

Yalnızlığın Anatomisi
Yalnızlık sanıldığı gibi
birinin olmaması değildir.
Bazen bir cümlenin
tamamlanmamasıdır.
Kalabalıklar geçer içinden,
kimse değmez.
Sesler çarpar duvarlarına
ama yankı tutmaz.
Yalnızlık,
bir sandalyenin hep dolu görünmesi
ama kimsenin oturmamasıdır.
Beklemekten çok,
alışmaktır.
Saatler çalışır,
zaman işlemez.
Günler eskir,
hafıza taze kalır.
Bir kapı vardır
kapanmamıştır ama
kimse de çalmaz.
Anahtar cebindedir insanın
ama el gitmez.
Yalnızlık,
anlatacak şeylerin
suskun bir sıraya dizilmesidir.
Her biri konuşmak ister
hiçbiri öne çıkamaz.
En çok da şudur:
İçinde bu kadar varken yanında olmamasıdır
Ve geçer…
geçmez gibi durur
ama geçer.
İnsanın içinden değil belki,
üzerinden.