Bilmezler yalnız yasamayanlar, yalnız yaşayanların halini
Gecenin zifir karanlığında nasıl korku verir sessizlik insana;
İnsan nasıl konuşur kendisiyle; bir de odanın duvarlarıyla
Nasıl koşar aynalara, birde köpek havlamasıyla pencereye
insan bir cana hasrettir konuşmak için bir de yudum suya,
Bilmezler yalnız olmayanlar, kalabalıkta çektiğim yalnızlığı.
İsimsiz, sorgusuz bir aşkın solgun mısraları
Tümcelerimde boğulan
Surların ihtilal geceleri
Göz kırpıyor Mezopotamya'nın ıslak güneşine
Sırtımda yüzyıldan kalma yanıklara
Devamını Oku
Tümcelerimde boğulan
Surların ihtilal geceleri
Göz kırpıyor Mezopotamya'nın ıslak güneşine
Sırtımda yüzyıldan kalma yanıklara




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta