Şehrin göbeğinde köhne bir apartman.
Koridorlar karanlık, odalar loş.
İnsanlar yok, ışık yok, yıldızlar bile yok.
Caddeler ise bomboş.
Çıkıyorum dar merdivenlerini evimin,
Nefes nefese kalarak.
Başbaşayım odamla,
Sokakta karşılaştım.
Satarken güllerini,
Alırken alın terini.
Yırtıktı elbisesi,
Ayağında terliği.
Devamını Oku
Satarken güllerini,
Alırken alın terini.
Yırtıktı elbisesi,
Ayağında terliği.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta