Şehrin göbeğinde köhne bir apartman.
Koridorlar karanlık, odalar loş.
İnsanlar yok, ışık yok, yıldızlar bile yok.
Caddeler ise bomboş.
Çıkıyorum dar merdivenlerini evimin,
Nefes nefese kalarak.
Başbaşayım odamla,
Anı Şair: Ümit Yaşar Oğuzcan Altıncı Mektup
Andıkça
Ne zaman seni düşünsem içim ürperir,
Devamını Oku
Andıkça
Ne zaman seni düşünsem içim ürperir,




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta