Bu akşam sessizlik limanından,
Yalnızlık denizine açıyoruz, yelkenlerimizi..
Belkide birazdan su almaya başlayacak,
Hırçın dalgalardan yorgun gemimizin, çatırdayan gövdesi..
Batırmamak için uğraş verecek, hiç olmayan mürettebatımız..
Güvertedeki sessiz haykırışları, tırmalayacak kulaklarımızı..
"İskele alabandaaa.."
"Yelkenler foraaaaa.."
Göz kamaştıran bir ışık umuduyla çektiğimiz küreklerin..
İç karartan bir karanlığın koynuna götürdüğünü, göremeyeceğiz..
Bir süre sonra, ne gören olacak bizi, ne duyacaklar sesimizi..
Yalnızlığa mahkum olan, her geminin bahtı kadar,kara yazılacak kaderimiz..
Çünkü biz, yalnızlıktan başkasını sevemeyiz, sevmemeliyiz..
Hadi..
Kaldıralım o zaman kadehlerimizi..
Şerefine içilecek bir yalnızlık kaldı, hayatımızda..
Doldur bakalım sâki.. Aşkımızı içelim kana kana..
Başından sonuna.. Her yudumda..
Şerefe yalnızlığa...
Kayıt Tarihi : 14.1.2015 16:36:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!