Yalnızlara Huzur Şiiri - Alper Sezer

Güneş bir yalancı, ışığında gölgeleri saklıyor
Ama ben ayın çocuğu, gecenin karanlığında dans ediyorum.
Kalbim eski bir tavan arası, toz ve kırık oyuncaklarla dolu
Sessizliğin yankılarını kovalıyor, boş sesleri bastırıyor.
Ruhumu bir bardağa döktüm, ama bardak çatlamıştı
Attığım her adımda, hayat iki adım geri gidiyordu.
Takvim kanıyor, günler kuru yapraklar gibi düşüyor
Yalanlarla dolu bir şehirde, hala yas tutan tek kişi benim.

Yağmur, taktığın maskeleri yıkasın
Dünya soğuk bir sahne ve ben nefes almaya çalışıyorum.
Kalemim bir kürek, hayallerim için mezarlar kazıyor
Hiçbir şey göründüğü kadar güzel ya da kutsal değil.
Körlerin vadisinde, görmeyi seçen benim.
Gerçeğin ağırlığı, özgür olan tek şey.

Mürekkep kurudu. Ateş söndü. Sadece bir fısıltı kaldı...
Bağırmayı seven bir dünyada. Yalnızlara huzur.

Sadece yalnızlara huzur
Bağırmayı seven bir dünyada. Yalnızlara huzur.

Zaman sessiz bir hırsız, uyurken nefeslerimizi çalıyor.
Verdiğimiz sözler, tutamadığımız sözler.
Aynaların yabancının yorgun gözlerini yansıttığını görüyorum.
Krallığı olmayan bir kral, gri ve ağır gökyüzünün altında.
Sözlerim donmuş bir göle atılan soğuk taşlar gibi
Kaç kalbi kırmadan önce sonunda kırılmaları gerekir?
Benden gülümseme isteme, kimyam müsait değil
Ben sadece kendi sefaletimin bölümlerini yazan bir hayaletim.

Yağmur, taktığın maskeleri yıkasın
Dünya soğuk bir sahne ve ben nefes almaya çalışıyorum.
Kalemim bir kürek, hayallerim için mezarlar kazıyor
Hiçbir şey göründüğü kadar güzel ya da kutsal değil.
Körlerin vadisinde, görmeyi seçen benim.
Gerçeğin ağırlığı, özgür olan tek şey.

Mürekkep kurudu. Ateş söndü. Sadece bir fısıltı kaldı...
Bağırmayı seven bir dünyada. Yalnızlara huzur.
Sadece yalnızlara huzur
Bağırmayı seven bir dünyada. Yalnızlara huzur.