Ne ki yalnızlık.
Yalnızlık, bir korku.
Sokaklara küsmüşlük.
Bir ürperiş,bedbinlik..
Belki bir kendine geliş,belki bir son buluş.
Yoksunluğun,kimsesizliğin sembolü.
Ruhun acıdan kıvranışı.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




mesajımı silmekle gerçekleri değiştiremezsin.böyle giderse yanlızlıgı yaşayacaksın sen daha uyu.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta