Yalnızız Kalabalıklarda

Yalnız Savaşçı

Hayat tuttu yakamızı, bir türlü bırakmıyor,
Neresinden tutsak, elimizde kalıyor.

Bir yanımız kor yangın, bir yanımız tipi boran,
Dışımız bir parça, içimiz bin bir parça.

Bölük pörçük düşüncelerimiz,
Paramparça, kırık dökük düşlerimiz,
Çaresiz, pusatsız özlemlerimiz…

Umuda kanat çırptıkça kuşlar,
Bir bir vuruluyor tenha pusularda.
Yaralı, yorgun savaşçılar gibi,
Delik deşik yüreklerimiz.

Her gün bir yanımız kanıyor,
Her gün bir yanımız ölüyor.
İki yüzlü, sinsi tuzaklarda
Ne dost kaldı, ne vefa,
Ne de insanlık…

Beklemek beyhude
Bu hayırsız zamanlarda.

Ama yılgınlığa inat yaşasak da,
Yalnız savaşçı kurduz aslında,
Ruhsuz kalabalıkların ortasında.

Fatih Mehmet Yiğit