Yalnızım s Şiiri - İbrahim Kaval

Yalnızım...

Öyle yalnızım ki bu kimsesiz şehirde,
Çaresizlik, boynuma dolanan bir urgan gibi.
Yıkık bir enkazın altında kalmış soluğum,
Umutlar yerle bir, hayaller toz duman…
Meğer tertemiz sevmenin ağır bedeli,
Sırtından vurulup, terk edilmekmiş.

Öyle yalnızım ki bugünlerde,
Kimseye inancım kalmadı artık.
O sahte gülüşler, o şatafatlı yeminler,
Sevgi maskesi takmış yalanlarmış meğer.
Anladım ki bu hayat;
Vefayı bilmeyenlerin, menfaat üzerine kurduğu bir sahneymiş meğerse.
Hiçbir çıkar gözetmedim bu sevdada,
Sadece bir parça huzur, bir damla samimiyetti derdim.
Sevmek istedim, çocukça bir saflıkla sevilmek…
Ama anladım ki bu devirde sadakat,
Yalnızlığa kesilmiş tek yönlü bir biletmiş.
Öyle boş ki artık her yer, her şey...
Ne içtiğim çayın tadı var,
ne kahvenin kokusu,
Soluduğum hava bile ciğerime batıyor.
Şu yorgun yüreğime,
Artık yaşamak bile bir emanet gibi ağır geliyor.

"İBRAHİM_KAVAL"04.10.24