Bir zamanlar, araç trafiğinin yoğun olduğu yol kenarında,
Muhteşem renkli bir kır çiçeği varmış.
Bu çiçek farklıymış; sürekli akan araçlardan sarsılsa da direniyormuş !
Toza bulansa yağmurla yıkanıyor güneş dönüp tekrar parlayarak dimdik gururla duruyormuş.
Zorluklara meydan okuyor ve her geçen an güzelliğini koruyormuş.
Yolda gören herkese ilham veriyormuş,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta