Yalnız Çeşme Şiiri - Esma Özdemir 3

Bir zamanlar üzerine eğilip de sevgiyle
Oluğundan su içtiğim
Issız Akan Yalnız Çeşme!
Nerede hani o eski günlerdeki keyfin
Cıvıltın nerede?
Ne gülün kalmış etrafta ne bülbül yine!
Hani serçelerin, güvercinin
Kekliğin nerede?

Nerede o yan yana asker gibi dizilen
Teknende beslediğin iri mandalar
Nerede at, eşek, tosun
Hatta çulluklar ve tavuklar
Horozun, cücüğün nerede?
Nerede o eski çobanlar!
Koyun, keçi sürülerin
Nerede öküzlerin, ineklerin
Hani yavru taylar, sıpalar?
Ala danalar, ak kuzular, oğlaklar
Sevimli o masum yavru balaklar
Ördeğin, kazların nerede?
Nerede o suladığın hayvanların
Kurdun, kuşun, çiçeğin
Börtü böceğin nerede?

Nere gitti şimdi bu vefasız insanlar
Kenarında suya düşmemek için
Tek tek adımlarla akrobat gibi dikkatle
Üzerinde oynayan sıçrayan koşan
Su savaşı yapan afacan çocuklar nerede?
Nerede ilk havuzunda yüzmeyi keşfeden
Genç kızlar ve genç oğlanlar?

Sanırsın ki çeşmem senin suyundan
Ne içmişim musluğuna ağzımı vere vere
Ne yorulup sırtımda darı calazıyla birgün
Oturup teknenin kaşına da şöyle
Bir solukluk dinlenmişim serince
Ne elimi yüzümü yıkamışım sanki
Ne aile hamamına, ne eve, ne bahçeye
Ne su taşımışım kolumda helkilerle.

Sanırsın hiç bahçede çalışırken yine
İki elimin arasına alıp da dikkatlice
Bir içim su vermemişim
Kimsenin eline dökmeye!
Ağaçlardan yaprak, aman toz düşmesin
Aman tutarken bir kenarından
Parmağın batmasın, diye içine
Saygıdan, korkudan, hürmetten
İşte her neyse artık aklı o zamanın
Öle titreye Mehmet Ağabeyim'e
Sanırsın hiç su taşımamışım kardeşim
O kara kulplu meşhur bakır tas ile...