Yalnız Adamın Hikayesi Şiiri - Murat Kürklü

Yalnız Adamın Hikâyesi

Zor günlerden geçiyordu o adam,
Omzunda dünyanın yükü,
Yüreğinde derin bir sızı vardı.
Kalabalıkların içinde yürürdü
Ama aslında yapayalnızdı.

Bir zamanlar dost dediği insanlar,
Birer birer uzaklaşmıştı.
Sözler unutulmuş, hatıralar solmuş, hep için e atmış
Kapılar yüzüne sessizce kapanmıştı.

Geceleri uzun olurdu onun,
Düşünceler uyutmazdı.
Bir çay koyar, pencereye bakar,
Kendi kendine hayatı tartardı.

“Demek insan bazen
Koca dünyada tek başına kalırmış” derdi.
Ama yine de kırılmazdı umudu,
Çünkü kalbi temizdi.

Bilirirdi ki zor günler
İnsanı büyüten bir imtihandır.
Sabredenin yolu uzundur belki,
Ama sonunda mutlaka bir ışık vardır.

O adam hâlâ yürür hayat yolunda,
Sessiz ama dimdik.
Yalnız olabilir,
Ama yenilmiş değildir.

Çünkü bilir;
Emeğin karşılığı günū geldimi
En karanlık geceden sonra
Güneş mutlaka doğar.

Murat Kürklüantoloji.com