Yalnız Şiiri - Refika Toraman

Öyle yalnızız
Sesimizi yalnız onlar duyuyor
Rüzgâr, kuşlar…
Hepsi de renkli renkli
Alkım çiçekli
Öyle acıyız
Kan akıyor nehirleri
Gören benimle ağlıyor
Sonra farkettirmeden
Parmak uçlarında gülüşler doluyor
Odama
Işıkla, karanlıkla
Herkesin içinde bir çocuk parmaklıkları
Kendine çekiyor
Çıkmak için
Öyle yalnızım
Yalnızlığım
Kendi kendine oynuyor
Oyun bitince
Yalnızlık tüketince
Beni bende
Herkes bir kitap oluyor
Taştan iki kelime
Doğum, ölüm.
Ruhuna Fatiha.
Ya da kutsasın onu,
Yalnız Tanrısı da…

Refika Toraman,03.03.2026