Yalnız Şiiri - Zeynep Oruç

Onlarca insan varken etrafımda,
Yalnızlığı her hücremle hissetmek gidiyor zoruma.
Kafamın içinde binlerce ben yapayalnız bekliyor,
Anlıyorum seni cümleleri var bir de kulaklarımda.
Altı bomboş,
Kalbime ulaşmamakta...
Yara bandı saramıyor artık kanayan yerleri,
Dikiş tutmuyor kopan parçalarımda.
Kulaklık kapatmıyor, içimde son sürat kopan fırtına,
Kabullendim bu tertemiz deliliği.
Uyum sağlamak imkansızdan hallice,
Uzattım göğe yine ellerimi.
Gelsin ölüm diye tutsun sessizliğimin yerini,
Saç tellerim bir bir akıyor her anlaşılmayışımda...
Bir tarafım deli gibi beni suçlarken,
Diğer yanımın hayata küfür dolu ağzında.
Artık kaçmak gizlenmek tek hayalim..
Ummak ise tek çaresi yüreğimin.
Gel artık gülümseyişim,
Kafa tut kimsesizliğe,
Bu dünyaya zaten yalnız gelmişim.