Yalanın ustası olmuş bir
insanın
Pişmanlığı ancak kendini yakar
kavurur...
Canı sıkıldığı zaman da kendine dinleneceği kapı arar durur...
Yıllar bir gözyaşı olup da kaymış
Nurlu ihtiyarın yanaklarında.
Yapraktan saçını yerlere yaymış,
Sonbahar ağlıyor ayaklarında.
Süzüyor ufukta bir kızıl yeri,
İçi karanlıkla dolu gözleri;
Devamını Oku
Nurlu ihtiyarın yanaklarında.
Yapraktan saçını yerlere yaymış,
Sonbahar ağlıyor ayaklarında.
Süzüyor ufukta bir kızıl yeri,
İçi karanlıkla dolu gözleri;




Ve bir süre sonra,
"Köyün Yalancı Çobanına döner!"
Doğruyu söylese de inanacak "insan",
kapı bulamaz!
Usta, devam edebilir,
Hala inanan "saf" ya da,
Beslemeler var!
Tebrikler Gülay Hanım...
Çok tşkr.ler üsdadım.
Şiir kadar değerli yorumunuzla eşlik eden yüreğiniz incinmesin...Şiir dolusu saygılarımı sunuyorum efendim...
Yüreğinize sağlık...
Çok tşkr.ler değer kattınız eksik olmayın, saygılarımla efendim...
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta