Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
her zamanki gibi şiiriniz çok güzel...tebrik ederim, Fikri Bey...kaleminiz var olsun...nice eserler dilerim...saygılar sunuyorum
Şair,öteki insanlara göre daha ayrık bekleyişler içindedir.Daha ayrık noktalardan bakar çünkü dönence değişimlerine;yaşamın devingenliklerine...
Her gelen yen günün,ayın,dönencenin hem kazandırdıklarını hem de kaybettirdiklerinin muhasebesini yapar ve bir sonuca ulaşır.
Şiirin fineline bakar mısınız?
Orada yazıyor neyin beklenmekte olduğu.
Güzel şiirdi.Yeni umutların gerçeğe dönmesini körükleyen duygular barındırıyordu çünkü.Öyle okuttu kendisini bu şiir.
Kutluyorum Dostum...Gerçek baharlara...Güzel yaşamalara.
Erdemle.
Eli kulağında baharın. Cemreler düşüyor birer birer. Doğa hiç birşeyi aldırmadan kendi döngüsünü tamamlıyor.Her bahar yeni bir başlangıçtır. Biz insanlar doğaya uyup,yenilesek kendimizi bu bile yetecek herşeyi düzeltmeye. Aslında dediğiniz gibi,
'Hayat kısa, dünya yalan 'Bunu unutmadan davranabilsek .... Kaleminiz daim olsun.
Umudun ve sevincin yitirilmediği zamanlar dileyerek saygılar sunuyorum...
Gerçek baharı ancak farkındalıkla yaşayabiliriz sanırım.Yaşadığımız anın kıymetini....Yüreğinize bereket Fikri Bey++
bahar gelsin ama gitmesin... güzel şiirdi, tebrikler fikri bey
Evet hocam, sene erken geldi bahar..
Nice baharlara, güzel şiirler dileklerimle kutluyorum şair yüreğinizi..
Tam puanımla..
Saygı ve Selamlarımla..
Yürek sesinizin içinde güzel bir baharın içinizde kımıldanışı gibi yüreğinizin çoşkusunu oluşturduğu o kıpıradınış içinizde dalgalanan coşkulu bir baharın yaşam sevincini şiirle buluşturan sade ve duru bir şekilde samimi bir yürek sesini her zamanki içtenliğini dizelerine bir ayna berraklığı ile yansıtmayı ustalıkla başaran şairi canı yürekten kutlarım.+.+
Beğeni ile okuduğum güzel bir şiir,yüreğine sağlık,tam puan ile sayfamda.
Sen beni tanıyorsun
Yalnızlık bana göre değil
Bile bile gidiyorsun
Sensiz çok üşüyeceğim
Buz tutacak yüreğim
Dayanabilirsem eğer
Baharı bekleyeceğim
Kimbilir ne kadar güzeldir
İlkbaharda gözlerin...GÖ
Kaleminize sğlık.Gelsin artık o bahar diyesim var..saygı ve sevgiyle
Bu şiir ile ilgili 45 tane yorum bulunmakta