ayrılık sarısı sarmış sonbaharı
acılar da mutlu edermiş insanı
yıllandıkça güzelleşirmiş aşk anıları
zamana yenik düşmeden sevmeliymiş oysa
yapraklar döküldükten sonra iyice kururmuş
insan bir aşk rüzgarında savrulunca tükenirmiş
hayat dedikleri sadece ölünce son bulmazmış
tozlu bir şemsiye durur
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla
Devamını Oku
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta