İlkbaharda ağlayanlar ve ilk sonbaharda ölenler adına...
Sevda bir kuş idi,kanatlarında dünyayı gördü
Kalbi tüy idi, gökyüzüne ağladı düşerken
Umut kan idi,susadıkça içti.
Kan doldu yanklarına,önce dudaklarına,
Koynu mezar idi,üşüdükçe girdi ısındıkça sevdi
Gözlerinde hayat var idi,yaşadıkça baktı,baktıkça ağladı
İnsan bu, su misali, kıvrım kıvrım akar ya;
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Devamını Oku
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta