Yalan Be Usta Şiiri - Hamit Atay

YALAN BE USTA

Yalan be usta, dünya dönmüyor aslında,
Biz dönüyoruz, çaresiz, kendi etrafımızda.
Bir umutla başlıyoruz her sabaha,
Sonra yine kandırıyor bizi akşamın masalı.

Yalan be usta, dostluk dedikleri çıkar terazisi,
Bir kefede menfaat, öbüründe sessiz vefa.
Birine “kardeşim” dersin, arkandan vurur,
Birine “yabancı” dersin, gelir yarana sarar.

Yalan be usta, aşk da masal oldu artık,
Sevda dedikleri süslenmiş bir yalan.
Bir zamanlar gözlerde yanardı yangınlar,
Şimdi o gözler bile hesap kitap yapar.

Yalan be usta, güldüğümüz fotoğraflar bile,
Aslında hüzünle poz veriyor içimiz.
Her kahkaha bir feryadı saklıyor ardında,
Her “iyiyim” kelimesi yorgun bir yalan aslında.

Yalan be usta, hayatın kendisi rol yapıyor,
Perde kapanınca alkış yok, sadece sessizlik.
Yorulduk be usta, dürüst olmaktan,
Yorulduk, doğru kalmaktan eğri dünyada.

Ama yine de yazıyorum işte,
Bir umut belki kalır diye dizelerde.
Çünkü şiir bile bazen yalan söyler,
Ama içindeki sızı hep gerçektir usta...

Hamit Atay