bir çıplak ayaklı hüzün martısı,
yürüyor denizin bittiği yerde.
güneşi karardığı zaman umutlarımın,
gölge olmak ne garip...
ne garip şeymiş sensizlik...
özlemek ölüm gibi,
su kadar soğuk ayrılık.
Güneş zaptediyor gözlerini
Kar çiçeklerine belenmiş
Balarılarıyla
Döşeğin kara kışta
Bu tahtaboşa seren
Devamını Oku
Kar çiçeklerine belenmiş
Balarılarıyla
Döşeğin kara kışta
Bu tahtaboşa seren




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta