Yalakalar Şiiri - Celal Özdemir

Yalakalar dizilmiş kapında sıraya,
Eğilmiş omurgalar, selam durur paraya.
Dün başka kapıdaydın, bugün başka yanda,
Rüzgâr nereyi gösterse, orada saf tutanda.

Sözleri baldan tatlı, içi kof ve çürük,
Menfaat sofrasında herkese bir çürük.
Hakikatin yüzüne bakmaz aynalarda,
Yüzleri değişir hep kalabalık salonlarda.

Alkışları kiralık, vicdanları askıda,
İnançları mevsimlik, duruşları baskıda.
Bir gün övgü düzerler, bir gün yerin dibine,
Yeter ki koltuk kalsın kendi cebine.

Celal der ki: Yalakadan dost olmaz asla,
Rüzgâra kök salanlar devrilir ilk fırtınada.
Onur bir kez satıldı mı geri gelmez yerine,
İnsan dediğin dik durur, bakar gözlerinin içine.

✍️ Celal Özdemir