Yirmibirinci asırda, alabildiğine insansınız.
Beşikler sallanıyor,
Gözkapaklarınız pahalı asma kilit
Ne çığlıklar duyarsınız, ne yakarışlar.
Ne haksızlığı görür o ama gözünüz,
Ne kelebekten az yaşayan çocuklar.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta