Kader matemine büründüğü zaman,
İp inceldigi yerden kopmaya amade.
Sırlı düşünceler sararken beyinleri
Zindan karası umutsuzluk bürür gözleri.
Sorma, unut beni anma adımı
Gelirsem aklına düşersin yere
Fırtına kopar hassas kalbinde,
Toz toprak olursun kızıl çöllerde.
Güne bensiz başla düşünme hiç
Kolay değil yeniden başlamak, unutmak en zoru
Ya..Rabbi, sen beni sevildiğini bilmeyenlerden koru
Kıldan ince sırattan keskin bir sızı kalbimde can alıcı
Dayanır mı buna yürek, içim darmadağınık, tozduman.
Artık beklemiyorum pembe sabahları,
Olsun istemiyorum akşamları
Gruba güneş kızıllığını salarken hayal etmiyorum,
Küstüm mor gecelere
Yüzüme kondurduğun gülücüklerinin
Şimdi gözlerimin kıyılarına nemi çarpıyor
Bir günün içinde sıkıştım kaldım
Bir kaşık suda sanki boğuluyorum
Sesimi ne duyan, ne de gören var
Sessiz sedasız öyle çırpınıyorum.
Kalbim sorar, aklım almaz soruları
Ayrıldık sevgilim
Ben ne söylerim şimdi kızıl akşamlara?
Mor geceler yaşadık,
Nasıl derim pembe şafaklara gidişini
Kalbimdeki dünyanın iklimleri
Sensiz kutuplardaki buz gibi
Her şeyi unutup sileceğim anda
Birden aklıma geliyorsun sevgili.
Umut, şu bağlarımı kopartmıyor ki
Geliyorsun her gün hayallerime.
Yeniden sen yaratılıyorsun bende.
Veremli tutkularımın arsız tövbelerini,
Her pembe safağı, yargısız darağacına asarım
Yaşanmışlıklarım hayallerime çıkar gelir bir isyanla
Dört duvar arasında uğultularım kurşuna dizer beni.
Hatıralar gözlerimde yorgun, sen içime ateş düşürürken
Baharların hepsi yalan mıydı, mevsimsiz açan çiçekler gibi?
Dünkü düşlerim, bugünkü hayallerim, yarınki rüyalarım kabus oldu
İçime doldu içi boş sözlerinin aşk kırıntıları
Yaşadığım yalnızlık, demleniyor hüzünler sinemin her zerresinde..
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!