Yakub peygamber misali

Hüzün Kulübesinde
Bir kulübe kurdum kalbimin en ücra yerine,
Duvarları sabır, tavanı dua.
Gözlerim yollarda eskidi
Ama umudumun yaşı hiç büyümedi.
Bir baba gibi bekledim,
Adını rüzgâra emanet etmeden,
Hüznüme mesken tuttum sessizliği.
Gelen olmadı belki
Ama gidiş de kabul edilmedi içimde.
Çöllerden geçtim sonra,
Adını adım adım söyledim.
Her kum tanesi bir hatıraydı,
Her gece bir yıldız şahidim.
Delilik değildi bu,
Kalbin istikrarıydı.
Bir kapının önünde durur gibi durdum zamana,
Ne zorladım
Ne vazgeçtim.
“Olmaz” denilen yerde
“Olabilir”i korudum.
Bir kadının sabrı gibi sevdim,
Güzelliğe değil, vaade sadık.
Yıllar aldı elimden gençliğimi
Ama ümidimi alamadı.
Ben bekledim.
Beklemekten utanç duymadan.
Çünkü bilirim:
Bazı kavuşmalar geç gelir
Ama bekleyen kalp erken kirlenmez.
Sevdiğim için bekledim.
Beklediğim için eksilmedim.
Adını andım
Ama kaderi zorlamadım.
Ve hâlâ buradayım:
Hüzünle dost,
Ümitle diri.