Ben kendi derdime düşüp ağlarken,
Beni bir bakışta yaktı gözlerin,
Bir sonsuz hayale geçip dalarken,
Gökte yıldız gibi aktı gözlerin.
Mecnun gibi çöle dalıp gezerken,
Aslıya Kereme destan yazarken,
Gelecek bahtıma umut gözlerken,
Yönümü çıkmaza soktu gözlerin.
Kaderime küsüp isyan ederken,
Sevdamı bulmaya dilek dilerken,
Kanber bu hayattan solup giderken,
Sineme bir ateş çaktı gözlerin.
Kanber GÜRBÜZDAL
o kadar da önemli değildir bırakıp gitmeler,
arkalarında doldurulması mümkün olmayan boşluklar bırakılmasaydı eğer.
utanılacak bir şey değildir ağlamak,
yürekten süzülüp geliyorsa gözyaşı eğer…
belirsizliğe yelken açardı iri ela gözler zamanla,
öylesine derince bakmasalardı eğer…
Devamını Oku
arkalarında doldurulması mümkün olmayan boşluklar bırakılmasaydı eğer.
utanılacak bir şey değildir ağlamak,
yürekten süzülüp geliyorsa gözyaşı eğer…
belirsizliğe yelken açardı iri ela gözler zamanla,
öylesine derince bakmasalardı eğer…




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta