Bize öğretilen her şeyin tersini yaşadık yıllarca,
Güven dediler, inandık; yalan çıktı baştan sona.
Sev dediler, sevdik; sonra terk edilmenin edebini öğrendik,
Kiminin adı vardı kalpte, kiminin sadece izi kaldı derinde.
Kalbimize kazınanları kimse görmedi,
Çünkü gülüyorduk hep; ağlarsak zayıf sanırlardı bizi.
tozlu bir şemsiye durur
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla
Devamını Oku
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta