Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
aşk sorgusuz ve hesapsız yaşanmış mısralarınızda ..tebriklerimi sunuyorum ..selam ve dua ile
Muhteşembir aşkın varlığı ve de yaşanmışlığı öylesine hoş serpiştirillmiş ki dizelere,böyle bir sevdanın önünde eğilmemek için yalçın kayalar olmak gerekir...Hatta,bu denli efsanevi aşkların karşısında çelik bile erir...
Kısacık şiire kökleri o kadar derin duygular ve de bir okyanus kadar sevgiler sığdırılmış ki bu mısraların şairesi ayakta alkışlanmaz da ne yapılır?lütfen söyler misiniz?Kullanılan sözcükler müthiş bir derinliği içerirken,mısralar arasındaki armoni ve şiirin bütünlüğündeki mükemmel aşk kokusu defalarca okutturdu bana kendisini...Kutluyorum sizi...Saygımla...Hüseyin Erdoğan
'yakılmış mektuplar' parçalanmış , yırtılmış, üzerine kezzap dökülen anılar gibi...Sonrası için saklandığı o an ??? var mıdır bu andan sonra o an ?
Kutluyorum sevgili Suzan Batmankaya güzel ve sağlam oturmuş şiirinizi ...
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta