Suskun başlıyordu bütün mutluluklar
Ve her mutluluktan sonra sen gidiyordun
Her şeyi beraberinde götürüyordun
Gülen yüzleri,açan kır çiçeklerini,konuşulan kelimeleri
Hüzünlerimiz de suskun başlıyordu
çünkü sessiz ağlamayı öğrenmiştik okullarda
Dilek tutmayı da ilk kez türbelerde gördük
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta