Virüs, yağmur, fırtına; İstanbul çalkanıyor,
İnsanlar evde mahkûm, yüreciğim yanıyor.
Şaşkına döndük ya Rab, Sen'de yok mu çâresi,
Binleri geçti ölüm, tüm Türkiye kanıyor.
Heryer mescid bilirim; câmilerin kapalı,
Kıblemizde virüs var, giden yollar tıkalı.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




imimiz karda, kışta, ne olacak hâlimiz?
Daha güzeli yok ki; Sen'sin bizim Velîmiz.
Tıb, hekim dize geldi, en yüce Şâfi Sen'sin,
Nice başlar eğildi, mâlûmdur ahvâlimiz.
Dillerine sağlık sağlık
beğrniyle okudum
Şiirinizi
beğeniyle okudum
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta