Bir bir kilitler söküldü:
Bozdu suskunluğunu kapılarım,
Yalan yeminlerin sadakatsiz gülüşlerinde…
Havanın çoraklığında toprağa döküldü,
Kavrulup gitti acılarım…
Ramak kaldı sinesi çatlayacak kalplerimin!
Yetmedi mi koştuğum bu uzun yolda?
Peşimden gelen imasız ayak izlerimin,
Kölesiyim… Prangalar ayakta ve kolda;
Ve ailesiyim ev hapsi yaşayan evsizlerin…
Ve her yerin ardında sessizce,
Kapının ötesinden gülümsediğim yalandır!
Kaç keredir bozdum yasınızı nedensizce?
Ayrılıklar, yaslar; yaş olduğu zamandır;
Köşemde kalakaldım masumiyetle, nefessizce…
Kayıt Tarihi : 4.3.2021 17:27:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!