Akşamın alaca karanlığı sardı bedenimi tüm koyuluğuyla;
Sımsıkı karabasan misali….
Yüreğim sıkışıyor,yanıyor alev alev tan yerinin kızıllığında…
Elvan elvan çiçek açmam gerekirken dikenlerle bezendim…
Muhabbetine,dostluğuna,sevdasına güveneceğim mert bir yürekti dileğim…
Ne al al,mor mor çiçek açardım o zaman işte! ! !
El verin bilenler,yananlar,yolverin geçenler bu karmaşadan…
İnsan bu, su misali, kıvrım kıvrım akar ya;
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Devamını Oku
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta