Yakalanışı Hakiki

Bakışlar ki ferman dinlemez, sultanım Nihal,
Lal olur dil, yanan gözler ifşa eder sırrı kemal.
Bir sükût ki ağırlaşır, kalb atışı duyulur,
Duygunun kendi lisanı, bu, öyle bir ihmal.

Sesim yumuşar, bir meltem dokunurken ruhuma,
İstememle istencin arası kaybolur huma.
Parmak ucu bir değmişken, yangın olur bedende,
İnkâr perdesi yırtılır, çıplak kalır rüya.

Bu, bir arkadaşlık değil, der karşıdaki saf sezi,
Masadır, maskesi düşen, kendini ele verenizi.
Utanç değil, bir şaşkınlık, bir derin çıplaklık hali,
Sakladığım sandığım ne varsa, olmuştu izi.

Metafizik bir itiraf, tasavvufi bir yakalanış,
Rol yok, kurgu yok, sadece varoluşa dalış.
Mistik aşkın tecellisi, bu bedende bir patlama,
Nihal’le her an, bir sonsuzluğa zarif bir sıçrayış.