Of… of yar…
Yasak dedim ama kalbim dinlemedi…
Ah be yar…
Seni attım sandım, kendimi yaktım…
🎵
Yasakladım seni kalbime yar ama
Kalbim seni dinlemez ki…
Adını gömdüm gecelere
Toprak seni örtmez ki…
Git dedim kendi kendime
Gözlerim senden dönmez ki…
Bu sevda mezara kadar yar
Ölsem bile bitmez ki…
🎵
Yak içimi yak, kül olayım yar!
Adını bağırayım dağlara kadar!
Ben seni değil kendimi kandırmışım,
Bu aşk içimde mahşere kadar!
Yasak dedim…
Yemin ettim…
Ama kalbim sadece sende yar…
Of… offf…
Bu sevda beni öldürür…
Ama senden vazgeçirmez yar…
“Yasak koyan bendim…
Hükmü veren kalbim oldu…”
Kayıt Tarihi : 4.3.2026 01:56:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




şöyle şeyler yazmayı dene;
bir dilek panayıra düştü,
belki de yine bir düştü…,
kaybolmuş bir çocuktum belki
kendi karanlık ormanımda
ve yağmur kokusu avuç içlerimde,
alnı buz gibi bir çocuk…,
ve bir kerametli ve ismiyle müsemma kalbi gördü,
o panayırda kaybolmuş çocuk ve,
gömüldü; yürek boşluğuna
uysal kalbinin kuş tüyleri…,
korku tünelindeki gürültü,
içinden hızla geçerken,
aralık kapılar bırakıyordu,
ve hep o; aralık kapılardan süzüldü
o/nun ol tecellisi,
her seferinde açık kalan o kapılardan…,
ve haylaz bir çocuk gibi,
sak/lan/baç zamanı derdi;
- çık ortaya…,
tebessümü ılık taze süt kokusu,
yüzünde iki mürdüm eriği…,
elma yanağında yıldız izi…;
parıl parıl parıldıya koşardım ona,
panayırda kardeşini bulmuş çocuk gibi,
TÜM YORUMLAR (1)